babamı kaybettim.

bir şekilde hayatıma devam edebilmek ve işime gücüme geri dönebilmek için sizinle belki de konuşmam gerekiyor diye düşündüm babamı biraz ve karşınızdayım sevgili arkadaşlar. Babamı eee 11 Nisan günü toprağa verdim. 10 Nisan'ı 11 Nisan'a bağlayan gece kötü olduğunun telefonu geldi, haberi geldi. Bandırma'daydım. Şarköy'e gelmek için yola çıktım. E yol esnasında işte hani ya insan son ana kadar hani kafasında yaşatıyor. Kötü bir haber olduğunu biliyorsun. Anlıyorsun aslında eee işlerin ya da haberin çok da iyi olmadığını ama bir şekilde hani ölmeden de mezara koymak istemiyor insan kafasına nihayetinde. Ama ben Şerköy'e vardığımda zaten babam eee hakkın rahmetiyle kavuşmuştu. Her şeyden evvel şunu söylemek istiyorum. Yani benim için ağır bir konu bu şu anda konuşması. Daha olaylar çok taze tabii ki. E ama yani sadece babasını kaybeden benmişim gibi davranmak da istemiyorum. Hani bir yandan onun da bir farkındalığı var. E günün sonunda sadece ben de yaşamadığım gibi bu zamana kadar hepimizin de yaşayacağı bir şey bu. Yani erkekler için sünnet ve askerlik gibi bir şey bu. Yani babanızı da kaybettiğiniz bir gün oluyor. Eğer Allah sıralı ölüm verirse. Tabii ki benden çok daha genç yaşta çok daha erken eee annesini babasını kaybeden arkadaşlarım da oldu. Bu acıyı benden daha evvel yaşamış olan arkadaşlarımın yerine hani kendimi koymaya ben çalışırdım. Hani bir empati yapmaya çalışırdım. anlamaya çalışırdım ama bugün öğrendim ki, şimdi öğrendim ki diyeyim daha doğrusu gerçekten böyle hayal edilebilecek, tahmin edilebilecek, eee, anlaşılabilecek bir acı değil. Başınıza geldiği zaman gerçekten anlayabiliyorsunuz ne kadar tarifsiz, ne kadar e anlatılması güç bir eee acı olduğunu. Annem ve babam Şarköy'deydiler eee babamı kaybettiğimizde ve dolayısıyla da hani eee ya bütün işte cenaze işlemleri de burada yapıldı ve hani şey babasının yanına gömebildik. En azından babaannem ve dedemin yani eee yanlarına gömebildik. Evlatlarını yanlarına bıraktık.