فال حافظ. دیوان حافظ شیرازی.غزل ۴۸۴ . Hafez Shirazi 484

تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی ور نه هر فتنه که بینی همه از خود بینی به خدایی که تویی بنده بگزیده او که بر این چاکر دیرینه کسی نگزینی گر امانت به سلامت ببرم باکی نیست بیدلی سهر بود گر نبود بی‌دینی ادب و شرم تو را خسرو محرویان کرد آفرین بر تو که شایسته سد چندینی عجب از لطف تو ای گل که نشستی با خوار ظاهراً مصلحت وقت در آن می‌بینی صبر بر جور رقیبت چه کنم گر نکنم عاشقان را نبود چاره به جز مسکینی باد صبحی به هوایت ز گلستان برخواست که تو خوش‌تر ز و تازه‌تر از نصرینی شیشه بازی سرشکم نگری از چپ و راست گر بر این منظر بینش نفسی بنشینی سخنی بی‌غرض از بنده مخلص بشنو ای که منظور بزرگان گان حقیقت بینی نازنینی چو تو پاکیز دل و پاک نهاد بهتر آن است که با مردم بد ننشینی سیل این اشک روان صبر و دل حافظ برد بلغت طاقت یا مغلت عینی بینی تو بدین نازکی و سرکشی ای شمع چگل لایق بندگی گی خواجلالدینی