DE BADJAS VAN DE SCHOONZOON LAG OP DE VLOER.“GA OP BED LIGGEN”, ZEI DE SCHOONMOEDER

Toen Mark voor het eerst bij zijn schoonouders over de drempel stapte, had hij nooit gedacht dat dit huis later zijn hele leven zou omgooien. Hij voelde zich altijd een beetje ongemakkelijk bij familiebezoeken, maar bij hen bij haar was het anders. Hij wist niet waarom. Misschien omdat het huis altijd naar warme appeltaart rook, misschien petamustoana. Maar daar wilde hij toen nog niet aan denken. Zijn schoonmoeder Elise was 46, maar straalde een soort tijdloze charme uit die je niet kon plaatsen. Niet jong, niet oud, gewoon aantrekkelijk op een manier die je nergens anders zag. Haar blik was warm, soms te warm. En er zat iets in haar stem waardoor Mark altijd net iets langzamer antwoordde alsof hij naar muziek luisterde. Die avond kwam hij met bloemen binnen. Niet voor Elise, natuurlijk voor zijn vrouw Laura. Maar het was Elise die de deur opende. Haar haar zat los, iets warrig, en ze had een dunne trui aan die precies haar silhouet volgdte. Mark voelde zijn maag even samentrekken. Hij haatte zichzelf om die reactie. A Mark, kom binnen zei ze terwijl ze een hand op zijn arm legde. Heel kort, heel zacht, te zacht. Aan tafel zat Laura te scrollen op haar telefoon, nauwelijks opkijkend. Mark merkte het, Elise ook. Hij zag het in de kortstondige front van haar wenkbrauwen. Het eten smaakte goed, maar de sfeer was scheef. Laura was afwezig, Elise was te aandachtig. En Mark zat gevangen tussen beide. Toen hij later die avond in de keuken helpte met opruimen, bleef Elise vlak bij hem staan. "Hoe gaat het echt met je? " vroeg ze. "Niet zomaar Smoltalk." Ze keek recht in zijn ziel, alsof ze het antwoord al wist. "Goed", zei hij. "Much too fast." Ze glimlachte. Je hoeft me niet te overtuigen. Mark voelde iets wat hij niet voelde mogen.